Οι έρευνες για το παρακάτω άρθρο πηγάζουν από μία ομάδα χωριανών που διαχειριζόντουσαν την ανενεργή πλέον σελίδα www.volax.gr . Ευχαριστούμε για την προσφορά τους.

H Bωλάξ, αν και μικρό χωριό και οι κάτοικοι ολιγαρκείς, είχε σχετική επάρκεια προϊόντων. Φούρνοι για ψωμί υπήρχαν 4-5 σε όλο το χωριό. Οι κάτοικοι πουλούσαν στη Χώρα της Τήνου τα καλάθια που έφτιαχναν, καθώς και λίγα οπωροκηπευτικά από τα χωράφια τους (ντομάτες, φρέσκα φασολάκια κ.α.). Συνήθως ότι παρήγαγαν τα κατανάλωναν οι ίδιοι, εάν όμως η παραγωγή ήταν μεγαλύτερη τα φόρτωναν στα υποζύγια και κατέβαιναν στη Χώρα (με μια συχνότητα 2 φορές περίπου το μήνα) για να τα πουλήσουν.

Μόνοι τους έφτιαχναν το κρέας της χρονιάς, τα σπιτικά γλυκά, ρακί, κρασί, ακόμη και σαπούνια. Tο αλάτι το μάζευαν από την Λιβάδα. Ρύζι, μακαρόνια και ζάχαρη αγόραζαν από τον Κουμάρο (κυρίως) και στον Σκαλάδο.

Γύρω στο 1920, λειτούργησε ένα καφενείο που εκτελούσε και χρέη μικρομπακάλικου από τον Ιακώβο Γ. Βίδο (1872-1928), το μαγαζί αυτό βοηθούσε κυρίως για την κοινωνικοποίηση των κατοίκων. Μετά τον θάνατό του ο χώρος εγκαταλείφθηκε, μέχρι να ξαναγίνει σπίτι κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο χώρος του μικρού καφενείου λειτουργούσε στο μπροστινό μέρος που σήμερα βρίσκουμε την κατοικία της Μαρίας Bίδου και της μητέρας της Eλπίδας.

Στον μεσοπόλεμο άνοιξε για λίγο καιρό το καφενείο τού Ματθαίου Καπετάνιου ή Νταμιάνου. Αυτό το αγόρασε ο Γιάννης Βίδος ο Μέγας, δεύτερος γιος του Νικολή. Δυστυχώς, πέθανε νέος και έτσι έκλεισε κι αυτό πολύ σύντομα. Δοκίμασε να το ξανανοίξει ο αδελφός του Νικολή, ο Γιώργος, αλλά τελικά έφυγε για τη Χώρα. Ο ίδιος χώρος, εγκαταλελειμμένος για πολλές δεκαετίες, άνοιξε μετά το 2000 και πουλούσε καλάθια και ρακί από τον Ιωσήφ Βίδο.

Γύρω στα 1950 είχαμε ένα μικρο-μπακάλικο από τον Ιωσήφ Φυρίγο ή Μπρούνο, στην «πλατεία των Ντουντών». Λίγα χρόνια μετά το έκλεισε και έφυγε για πάντα στην Aθήνα.

H κυρά Σοφιά Bίδου (1877-1963) πήρε το ψευδώνυμο Μπακάλαινα, γιατί μετά τον θάνατο του άντρα της, δεδομένου οτι δεν της έφτανε η πενιχρή σύνταξή της, αγόραζε σπίρτα και λίγες κούτες τσιγάρα από την Χώρα και τα πουλούσε στο σπίτι της για λίγες δεκάρες περισσότερο. Το ισόγειο σπίτι της σήμερα είναι εγκαταλελειμμένο, βρίσκεται δίπλα στο πρώην εργαστήρι καλαθιών του Μάρκου του Γκανάνη.

Tο 1982 ο Γιάννης Π. Ξενόπουλος (γνωστός παλαιότερα ως Χανς ή Καναδός), γυρνώντας από το εξωτερικό στα πάτρια εδάφη, άνοιξε ένα παραδοσιακό καφενείο με το όνομα «Κατώι». Ο χώρος ήταν όμορφα διακοσμημένος και βρισκόταν στο κατώι της πατρικής οικίας του. Εκεί ο Γιάννης και η Ελίζαμπετ κερνούσαν τους περαστικούς μουρόρακο και έψηναν ωραίο καφέ. Ένα καλοκαίρι πριν το μαγαζάκι σταματήσει τη λειτουργία του, ο Γιάννης πουλούσε παγωτά σε ένα παλιό οικιακό ψυγείο για τα παιδιά του χωριού. Γύρω στο 1989 ο χώρος έκλεισε, αφού πρώτα όμως έγινε γνωστός και μέσα από τα περιοδικά. [βλ. Ένα #5 (5ος χρόνος), 29.01.1987 σ. 73, 92] 

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, με τους πρώτους τουρίστες στο χωριό, η Ρόζα του Iερώνυμου Χαρικιόπουλου πουλούσε ρίγανη τα μεσημέρια του καλοκαιριού, παράλληλα με τα καλάθια του άντρα της.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 στο σπίτι που σήμερα είναι η κατοικία της Ιωάννας Ξενoπούλου, ο Ανδρέας Φ. Πιπέρης (με την κόρη του Ροζαλί) επινοικίασε τον χώρο, τον έφτιαξε, τον βάφτισε «Λίθος» και για λίγο καιρό αποτέλεσε το πρώτο κατάστημα δώρων με διάφορα τοπικά προϊόντα του χωριού.

Το 1999 – 2013 στον δρόμο προς την Πηγή και πολύ κοντά στο θέατρο άνοιξε ο μπαρμπα Γιάννης Φυρίγος ένα μαγαζάκι με  χειροποίητα καλάθια, φτιαγμένα από ροτέν από το δικό τους εργαστήρι, με το όνομα «Πέτρινο». Ήταν εποχιακό (από την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου) και μπορούσε να βρει κανείς τοπικά προϊόντα, όπως μέλι, βότανα, ξερά σύκα, ντομάτες λιαστές, ρίγανη, κάπαρη, κρασί και ρακί. Λίγο μετά το διαδέχτηκε το καταστηματάκι «Έρως» του Λάσκου και του Nικόλα. Πλέον, λειτουργεί από την κόρη του Μαίρη Φυρίγου και την εγγονή του Μίρκα με παραδοσιακά προϊόντα και άλλες χειροποίητες δημιουργίες.

Yστερόγραφο: Τον Απριλίο του 2010 είχε ξεκινήσει μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα φυτώριο από την Ρόζα Πιπέρη στην περιοχή της Αγίας Μαρίνας. Δυστυχώς δεν τα κατάφερε αλλά ήταν μια πολύ όμορφη σκέψη.